Të premten erdhi rezultati i testit. Në krye të faqes së Samit ishte një numër, i shkruar me të kuqe, me një rreth përreth.
Sami e vështroi numrin për një kohë të gjatë. Ishte i vogël. Dhe disi, aty i shkruar me bojë të kuqe, dukej sikur thoshte diçka më të madhe se matematika. Dukej sikur thoshte: kaq i zgjuar je. Ky je ti. Gjatë gjithë fundjavës numri e ndoqi pas si një re e vogël gri.
Të shtunën ai nuk ndërtoi asgjë. Të dielën nuk vizatoi.
Por të dielën në mbrëmje gjyshja i kërkoi ta ndihmonte të rregullonin portën e vjetër të kopshtit, atë që kishte ndenjur shtrembër për vite me radhë. Askush nuk kishte mundur ta ndreqte.
Sami u gjunjëzua në barin e lagur, e rrotulloi menteshën andej-këtej, u mendua, provoi sërish — dhe porta u mbyll me një klikim të butë, të përsosur.
Gjyshja nuk duartrokiti. Veç e pa dhe i tha, qetë, "Tek ti ka shumë më tepër nga ç'ka matur ende kushdo." Sami mendoi për numrin me të kuqe.
Ai i kishte treguar një gjë të vogël për një mëngjes gri. Nuk dinte gjë për portën. Nuk dinte gjë për historitë në kokën e tij, as për mënyrën si mund ta bënte motrën e vogël të qeshte, as për të gjitha gjërat që ende nuk i kishte provuar.
Një numër mund të të tregojë si ka shkuar një test. Kurrë nuk mund të të tregojë kush je.
Një mrekulli për ta provuar: mendo për një gjë që mund ta bësh e për të cilën asnjë test në shkollë nuk të ka pyetur ndonjëherë. Edhe ajo ka vlerë.
(nga Kap.1, "Plaga dhe Mrekullia" — numri i shkruar me të kuqe)